De slogan is simpel: geen rendement, geen belasting. Op papier klinkt dat als een logische handreiking naar de spaarder. Maar wie de rekensommen maakt voor de ondernemende belegger, ziet een ander beeld. Dit is geen ‘eerlijker’ systeem; dit is een belasting op excellentie.

Onder het mom van ‘werkelijk rendement’ wordt een systeem opgetuigd dat middelmatigheid faciliteert en ambitie afstraft. De cijfers liegen niet: wie straks een bovengemiddeld rendement haalt door slim te investeren en risico te nemen, ziet zijn belastingdruk explosief stijgen ten opzichte van nu. De overheid zegt feitelijk: “Als je stilzit, laten we je met rust. Maar steek je boven het maaiveld uit, dan volgt de correctie.”

We transformeren hiermee verder naar een ‘nanny state’ die succes niet viert, maar wantrouwt. Het lijkt een structurele weeffout in het huidige politieke denken. Er wordt beleid gemaakt vanuit de aanname dat vermogen een statische pot geld is waar de staat, zeker in goede jaren, onevenredig diep in mag graaien.

De harde waarheid is dat kapitaal vloeibaar is en investeerders mobiel zijn. De groep die met dit stelsel het hardst wordt geraakt, de mensen die waarde creëren en risico durven nemen, heeft opties. Met dit soort maatregelen pesten we de motor van onze economie actief de grens over, naar plekken waar succes wel wordt gewaardeerd.

Een volwassen overheid moet kaders scheppen voor innovatie, niet het succes afromen zodra het zich aandient. Wie de motor van de welvaart blijft afknijpen om de laatste druppel te verdelen, eindigt uiteindelijk met een stilstaande machine.

De vraag is niet of het systeem ‘eerlijker’ voelt voor de verliezer. De vraag is of de winnaar straks nog wel mee wil doen aan het spel.